Nounou Zoekt Het Nachtleven Op en Dat Is Precies Wat Ze Krijgt

Bonjour Pays-bas!

Ik hoop dat alles goed gaat met jullie en dat het niet al te koud is in Nederland! Hier is het wel te doen. Ik heb alleen zin om handschoenen aan te trekken maar dat vertik ik in oktober..
Vandaag is mijn laatste werkdag voor de vakantie en ik heb suuuper zin in volgende week want dan komt één van mijn uiterst geliefde Schwessies deze kant op en ik kan niet wachten om haar in mijn armen te sluiten (snif, snif)! (bereid je voor, B)

Maar voor het zover is probeer ik mijn eigen nog een beetje te vermaken met Parijs, Parijs en nog meer Parijs.
Voor ik van wal steek (is dat een juiste uitdrukking..?) over mijn meest recentelijke avontuur moeten jullie weten (als jullie het niet al wisten) dat ik een nogal chaotische geest ben. Een kleine samenvatting:

1. Ik kom praktisch altijd te laat, want ik heb een hekel aan wachten
2. Daardoor is mijn kamer 'zo nu en dan' een troep, want dan moet ik in alle haast weg en dan keer ik mijn tas ondersteboven, dat soort werk.
3. Daardoor kan ik niet zelden iets niet vinden.
4. En dit alles is zo vermoeiend dat ik heel veel slaap nodig heb.
5. Wat resulteert in nummer 1.

Je begrijpt, ik heb een heel zwaar leven. In Nederland had ik nog mijn vriendinnetje Yara Banaan, die haar zaakjes altijdveel betervoor elkaar had! Ze verdubbelde mijn overlevingskansen, zeg maar. (Tu me manques!) Nu ben ik aan mezelf toevertrouwd, en dat gaat dus niet altijd goed..

Sinds mijn aankomst in Parijs ben ik niet uit geweest, dus ik vond het hoog tijd worden om weer eens uit te gaan. Dus ik stond (natuurlijk weer iets later dan) elf uur op de Champs-Elysées waar ik met een meisje van school had afgesproken en zeven andere mensen.
Er zijn schijnbaar nogal wat spanningen in Nanterre door van die irritante grévisten die de boel aan gort slaan. Zo kon Jeanne niet naar zwemles omdat ze dingen aan het verbranden waren voor het zwembad, en Thibauld heeft alle luiken van het huis gesloten en ik moet absolument het alarm activeren als ik weg ga. O, jee.. het lijkt wel of we in staat van oorlog zijn..
Ik heb er zelf eerlijk gezegd nog niks van gemerkt, maar Nanterre schijnt dus heel veel in het nieuws te zijn door geweld enzo, dus volgens Thibauld is het een beetje gevaarlijk in Nanterre nu, en kun je beter niet te veel wandelen..
Dus ik dacht: oké, ik neem de laatste RER terug naar huis. Die gaat rond 1 uur, dus dan ben ik op tijd thuis en dan hoef ik niet zo'n creepy nachtbus te nemen.
Maar de plek waar wij heen gingen ging pas om middernacht open en bovendien was het echt super leuk. De muziek was echt veel beter dan in Groningen. Geen boeren ook. ;)
Dus ik zou de eerste RER terug nemen. Die ging om vijf uur 's ochtends ofzo. Maar dat meisje van school waarmee ik de RER zou nemen was opeens weg, samen met een ander meisje, en niemand wist ook waar ze heen was. En dat was niet zo'n probleem want dan kon ik hem wel in mijn eentje nemen, maar toen wou om half 4 ofzo bijna iedereen weg. (haha.. kun je je voorstellen? Dat ík degene ben die wil blijven? :P Normaal ben ik altijd als eerste weg, maar het was echt heel leuk)
Dus toen had ik een probleempje, want de RER's en metro's reden nog niet en ik had niet echt goed naar een nachtbus gekeken, want ik dacht: joh, dat zie ik dan wel weer. Wat op zich niet zo'n hele goeie denkwijze was, om 4 uur 's nachts in Parijs.
Er was wel een nachtbus naar Nanterre Universite, maar ik woon in Ville, dus dan zou ik dat laatste stuk moeten lopen ofzo, en dat is echt vet ver en ik ken het niet eens daar, dus dat leek me geen goed idee.
Uiteindelijk heb ik het meisje waar ik nog mee was (echt eenheel aardigmeisje en haar zusjes waren ook mee want die waren op bezoek) gevraagd of ik misschien eventjes bij haar kon wachten tot de eerste RER. Ze woont namelijk in zo'n vet mooi appartement vlakbij de Arc de Triomphe en dan heeft ze zo'n piepklein kamertje, heel erg schots en scheef maar echt te mooi! En echt zo'n lift met een hekje ervoor, en alles super oud en au pair- achtig. (Jaloerss!!)
Ik heb trouwens echt spijt dat ik de organisatie niet verder heb laten zoeken naar een gezin in Parijs met een aparte kamer voor mij. Dat is zoveel chiller. Mijn soutterain zit een beetje tussen op kamers wonen en thuis wonen in, want het is wel helemaal afgezonderd van de rest en ik heb mijn eigen badkamer enzo maar je leeft wel echt in een huis met kleine kinderen, dus ik voel me echt een beetje bezwaard om elke nacht heel laat thuis te komen. En je kan niet zo makkelijk vrienden meenemen enzo, dus ik vind het echt heel jammer. Qua inwonende au pair heb ik het echt heel goed getroffen hoor, maar als ik van te voren had geweten dat er best wel veel families nog in het centrum zitten, dan had ik dat echt anders gedaan. Ik ben er echt aan toe om op kamers te wonen en te kunnen doen en laten watik wil, en nu moet ik wel steeds rekening houden met de familie..
Aààniehoedels, ik ben dus maar bij haar gebleven en haar zusjes. Wat wel een beetje apart was want ik had haar echt die dag voor het eerst gezien, maar goed, ze vond het helemaal niet erg, zei ze, en ja, ik kon moeilijk op straat gaan zwerven tot de eerste RER weer ging rijden.
Daarna was het echt een heel probleem om te kijken hoe ik thuis kon komen, want de metro rijdt weer later dan de RER en ik wou niet een uur op zo'n RER station rondhangen (wat achteraf best wel niet zo eng bleek te zijn, er zijn al best wel heel veel mensen daar zo vroeg). Toen was ik wel echt super bang hoor. Het is echt zo'n rotgevoel dat je nergens hebt om heen te gaan. Dat je gewoon níet naar huis kunt. En ik wou echt niet nog langer bij dat meisje blijven want haar zusjes waren er ook natuurlijk en ze was al zo aardig geweest.
Uiteindelijk ben ik tot kwart over vijf gebleven en toen ben ik naar de RER gegaan om de RER van 05:37 te nemen en toen was ik echt super opgelucht.

Maar ja, ik was pas rond half zeven thuis en ik wou nog wel even slapen voordat ik naar school ging, dus ik heb mijn wekker gezet, maar hij is óf niet afgegaan, óf ik heb er doorheen geslapen.. Dus nu heb ik mijn les gemist wat echt heel stom is, want dat is juist de leuke les (de stomme les is maandag, en die had ik veel liever gemist) en ik betaal me blauw aan die lessen! Maar ja, niks aan te doen.

Ik weet trouwens niet of ik al verteld heb over het alarm dat regelmatig afgaat en dat ik al bijna vrienden ben met die mensen van de centrale, zo vaak bellen ze me, maar die schoonmaakster doet dus vaak het alarm aan terwijl ik nog beneden ben want dan denkt ze dat ik al weg ben. En dan kom ik boven en dan klinkt er echt zo'n pokkegeluid. Echt SUPER hard en ikwou echt een crashcard gaan aanschaffen want je schrikt daar zo van!! (en dat als je net wakker bent!!) Maar nu heb ik net de schoonmaakster gevraagd of ze misschien niet het alarm erop wil zetten als ik beneden ben, en nu gaat ze eerst kijken of ik er nog ben voordat ze hem erop zet, dus misschien kan ik nu bezig met traumaverwerking. Echt, ik vind dat alarm doodeng en ik heb echt een trauma. Het eerste wat ik doe als ik thuis kom is als een gek naar dat kastje om te kijken of het alarm aanstaat, zelfs als hij geen waarschuwingstoon geeft. En als ik het gevoel heb dat ze hem aangezet heeft terwijl ik sliep dan sluip ik echt met een bonzend hart de trap op. (wat niks helpt, want het best wel een goed alarm) Aaah.. ik HAAT alarms!! Ik krijg permanente gehoorschade van dat ding!

Nou, ik brei er een eind aan!

A bientôt en geniet van jullie alarmloze studentenhuizen!

BISOUSSS

Mijn au pair Kindje Herkent Monet..

Bonjour tous!

De blaadjes beginnen massaal te vallen en Nounou gaat dik ingepakt over straat. Hoewel ik gister nog in mijn t-shirtje door Nanterre liep bestel ik nu liever een set thermisch ondergoed op www.geitenwollensokken.nl De herfst is officieël ingebroken, maar bon, waar kun je het best zitten gedurende de herfst? Juist.

Ik vind het super lief dat jullie mij zo trouw volgen via mijn bloggie. Geeft me toch een beetje het gevoel dat jullie mij niet helemaal vergeten zijn, hihi! Ik vergeet jullie ook niet hoor! Vraag me vaak af hoe alles gaat met de studieenzo. Bijvoorbeeld als ik languit in de Jardin des Tuileriesvan delaatste zomerzon lig te genieten,gneghgeh..
De reden dat ik mijn blog niet zo heel erg trouw bij heb gehouden de laatste tijd is eigenlijk omdat ik niet zo heel goed weet waar ik over moet schrijven.In het begin had ik enorm veel te vertellen want alles was nieuw, maar inmiddels ben ik bijna helemaal gewend hier, en vind ik sommige dingen niet meer het vermelden waard. Maar misschien kan dit jullie interesseren..

1. Ik ga inmiddels naar school hier. Ik hebnu al een aantal weken 6 uur per week les. 4 uur Francais Générale en 2 uur Civilisation. Dat gaat over de geschiedenis van Parijs en dergelijke, en dit trimester doen we een fotoproject. Van A1, A2, B1 en B2 ben ik ingedeeld op het hoogsteniveau (B2)!! Daar was ik heel blij mee! Ze zeiden dat ik een excellent niveau Frans had. Zo voelt het nog niet echt, mais bon. Wel leuk dat de lessen nu in ieder geval wat sneller gaan dan op de middelbare school. Desalniettemin word ik af en toe afgeleid door de voorbijrazende Bus Rouge (met van die toeristen met flitsende camera's erop) want de school zit vlakbij de Opera in zo'n heel mooi oud gebouw met een cour (binnenplaats). Ook had ik beide keren mijn huiswerk niet af (slecht, slecht, slecht!) maar dat was meer omdat ik het helemaal vergeten had! (en de tweede keer misschien omdat ik goed uitslapen ook een vereiste vond voor goeie resultaten) Bovendien was mijn schooluitzet lang niet zo indrukwekkend als van de andere au pairs. Die hebben allemaal van die prachtige schriften waar Parijs opstaat en mooie pennen en kleurtjes en fineliners, en dan kwam ik daar aan met mijn bekruimelde schurftige Monoprix-schrift, en één pen. (de Er Gaat Niets Boven Groningen Pen van Yara, dat wel!!) Dus om mijzelf wat te motiveren heb ik een investering gedaan in: 1. een GROOT opschrijfboekje 2. een KLEIN opschrijfboekje (voor de woordjes) 3. TWEE pennen (blauw) 4. een verzameling GEKLEURDE FINELINERS (die 6 euro 50 kostten wat veel te duur is maar ze zijn zo prachtig!!)

2. Ik heb net Louïs naar een feestje gebracht en toen ik terug naar huis liep werd ik naar de weg gevraagd en ik wist zowaar waar de straat was! De school van de kinderen zit namelijk in die straat, maar ik gloei toch van trots. ;)

2. Gister zat ik in de auto met de kinderen en de vader en toen zag Jeanne op een bord een tekening staan die mij vooral deed denken aan die tekeningen die ze vaak op van die potlooddozen zetten maar toen riep Jeanne dus heel hard: 'Papa, dat is een schilderij van Monet!!' OMG. En of we misschien naar de expositie van Monet konden gaan binnenkort, alsjeblieeft? Eh, ja, ik zat meer aan Disneyland te denken ofzo? Halloweenthema's, muizenoren, draaiende kopjes? Waar gaat dat héén met de jeugd van tegenwoordig?! (ik heb trouwens net dit weekend de Waterlelies van Monet gezien, dus als ze met mij over Monet wil babbelen heb ik in ieder geval een troef..)

3. Over gister gesproken: ik stond op Louïs te wachten bij school en toen kwam zijn vader er opeens aan om mee te gaan naar het park. Hij was dus of ontslagen of vroeg thuis (en ik hoop het laatste want mijn baantje bevalt me wel). Maar hij zou op de kinderen letten in het park dus ik kon mooibij mijn Duitse au pairmaatje zitten die daar ook altijd na schooltijd met haar kinderen zit. En het werd nog beter want toen kwam er opeens een 'madame' op mij af om te vragen of ik 'Femkuh, l'au pair hollandaise' was en dat was ik. Ze had van Thibauld gehoord dat ik Nederlands ben en volgens mij hebben de Fransen een determinatietabel voor andere culturen en die ziet er ongeveer zo uit:

bleek, groot, boterhamzakje -> Nederlandse -> 1. niet bourgondisch
2. woont in Amsterdam of Rotterdam
3. spreekt verschrikkelijk goed Engels

Deze 'madame' vroeg dus of ik haar zoon en dochter misschien in het weekend Engelse les zou willen geven en dat wil ik dolgraag want ik kan het geld heel goed gebruiken en ze betaald me 10 euro per uur!! :O En dan heb ik een uur met haar zoon en een uur met haar dochter! Whoehoe!!

Nou, je hoort van me als er interessantere belevenissen zijn gebeurd. En als ze te interessant worden dan hoor je waarschijnlijk helemaal niks meer van me, want dan ben ik uit de weggeruimd door al die bommen die hier in Parijs schijnen te liggen.

Bisous bisous et je vous aime!

XX

Nounou à La Recherche d'une Écharpe

Bonjour lieve allemaal,

Het is alweer een tijdje terug dat ik mijn laatste blogje schreef, maar nu het ook hier steeds kouder begint te worden en ik mijn roze zonnebril moet verruilen voor een sjaal, leek het me tijd om weer een teken van leven te geven vanuit de Lichtstad. :)

Afgelopen weekend heb ik St. Germain en Laye bezocht met Anne. Zij woont daar vlakbij en ik was er nog nooit geweest, dus het leek me heel leuk om daar eens te kijken. (er zitten trouwens ook echt super veel au pairs daar)
St. Germain was echt super leuk. Het is een heel leuk stadje met een huuuge kasteel en het was super lekker weer. Het landschap is daar echt zo anders dan in Parijs en Nanterre. Daar is alles heel plat enzo, en bebouwd. En in St. Germain zie je echt bergen enzo, dat is echt heel grappig. Normaal neem ik de RER naar Parijs, alleen nu moest ik dus de andere kant op. En dat was zo grappig. Je zag echt steeds meer heuvels en huizen met van die grote hekken eromheen. En van die oude huisjes en Franse dorpjes enzo. Echt heel grappig dat dat zo dicht bij zo'n megastad ligt!
(oké, ik heb nu echt te vaak het woord grappig gebruikt, maar het was gewoon heel erg.. uhm.. grappig..)

Des avonds had ik een afspraak met een andere au pair om pizza te gaan eten in Parijs en Anne ging ook mee. We hebben uiteindelijk echt voor heel weinig geld (13 euro 90 en dat inclusief drinken en toetje!!) gegeten en we zaten aan de voet van de Tour Montparnasse dus we hadden een super uitzicht. (nou ja, op de onderste verdieping van de Tour Montparnasse, maar ook op een heel groot kruispunt en nog meer interessante gebouwen die net niet interessant genoeg waren om ervan te weten wat het was) We wilden de Tour Montparnasse eigenlijk ook nog beklimmen (lees: met de lift naar boven gaan) want dan heb je een super mooi uitzicht over Parijs, maar het was echt ijzig koud, dus toen zijn we maar naar de metro gegaan. Die andere au pair ging naar huis maar Anne en ik zijn toen nog naar de Eiffeltoren geweest, waar we de hele tijd vet schichtig om ons heen moesten kijken omdat die mannetjes (straatnegers, zoals wij ze stiekem en heel discriminerend noemen) van die elastieken (volgens mij in de vorm van een Eiffeltoren) hebben en die schieten ze dan in de lucht en dan geeft dat licht. Maar ja, dat komt dus ook weer naar beneden en Dood bij Elastiek staat niet zo indrukwekkend..
Zondag ben ik met Anne en Rebecca naar het Ile de la Cité geweest en we wilden eigenlijk de Notre Dame beklimmen maar de rij was echt huuuugee, dus dat gaan we nog een ander keertje doen (en dan wat vroeger opstaan). Over vroeg opstaan gesproken: we hadden dus om 1 uur afgesproken voor Parc du Luxembourg, want het was super mooi weer en dan konden we misschien nog even picknicken in het park. Maar de accu van mijn mobiel was dus 's nachts leeggegaan en mijn wekker ging dus niet af. En het leven van een Nounou is de temps en temps nogal zwaar, dat begrijp je. Ik werd dus half 2 wakker, heheh..
's Avonds ben ik met een andere au pair (Isa) naar de bioscoop in Nanterre geweest want dat is echt super Nederlandse-gierigheid-en-Au pair salaris-proof, want een kaartje is maar 4 euro 90!! Wehebben'The Town' gezien wat echt een leuke film was (nou, ja.. heel spannend), alleen was heteen beetje apart want je hoorde deacteurs Engels praten (en dan ook nog in zo'n achterbuurt-accent) en de ondertiteling was Frans, maar uiteindelijk heb ik het helemaal kunnen volgen.:)

Vandaag ben ik met Rebecca, Eva en Anne naar het parfummuseum geweest. We hebben er twee uur over gedaan om elkaar allemaal te vinden en het museum te vinden, en uiteindelijk zijn we ongeveer twee minuten in het museum geweest. Het was echt superdruk en ook heel klein, dus we dachten eventjes voorbij de drukte te lopen naar een wat rustigere zaal, maar toen stonden we alweer in de museumwinkel.. hmm...
Daarna zijn we maar gaan winkelen en ik heb bij de H&M een spijkerbroek kunnen kopen voor 10 euro! Whoeehoee.. en dat zonder glitters of washings.. :D

Vanavond moet ik babysitten, maar de oude au pair is een weekend komen logeren, dus geen idee wat er dan nog te babysitten valt, als zij er toch al is. Ben trouwens ook nog met haar naar de Champs-Elysées geweest, dat was ook wel leuk. En morgen gaan we met de hele family brunchen in Parijs.

Nou, sorry voor de übersaaie en chaotische update, maar het is in ieder geval een update!
Ik zal binnenkort een wat leukere blog schrijven.

Tot die tijd: heel veel LIEFS van mij!

S'il te plait, un crêpe?

Bonne matin!

Aangezien ik van zoveel mensen leuke en lieve reacties heb gekregen op mijn bloggel, dacht ik dat het dan misschien maar weer eens tijd wordt dat ik mijn ganzenveer en inkt op pak, en jullie weer een beetje verder inlicht over mijn leventje in de lichtstad.

De lichtstad blijkt sinds dit weekend niet alleen zijn naam te danken aan de lichtjes van de Eiffeltoren, de verlichte Arc de Triomphe, de witte gebouwen die pijn doen aan je ogen als de zon erop schijnt, maar dus ook aan een eventuele bom onder de Eiffeltoren. Vive la France!
Het schijnt dus dat het hele gebied ontruimt is en gelukkig hebben ze de hele Eiffeltoren uitgekamd op zoek naar een bom (want die heb ik namelijk nog niet beklommen en het zou dus wel een bummer zijn als die nog snel even uit elkaar knalt voordat ik mijn metropas die kant op heb kunnen zwaaien) maar die schijnt er niet te zijn geweest. Vast een au pair die haar escargots en die rare Fransen zo zat was dat ze dacht: hehehe.. weg jullie bronzen cocktailprikker.
Maar lieve vrinden en bloedverwanten, ik leef nog, maak je dus geen illusies.

Ik verga ondertussen van de honger want de huishoudster woelt met haar stofzuiger door het huis heen en ik kan de keuken dus niet bereiken. Er is bee-tee-double-you toch niks om op te eten want die mensen werken zoveel dat ze geen tijd hebben om boodschappen te doen. Het komt dus elke ochtend ('s middags ben ik toch op pad dus dan eet ik wel in Parijs) aan op mijn improvisatietalent maar er ontbreken een aantal cruciale ingrediënten:

1. Eieren
2. Melk
3. Brood

Ik bedoel: geen pannekoeken zonder eieren of melk, geen cornflakes zonder melk, geen omeletje zonder eieren en geen brood om um op te doen, geen tosti zonder brood, geen wentelteefjes zonder brood, honger.

Hallo? Wat word er verwacht dat ik eet? Ze mogen binnenkort voor zo'n mals kindje gaan vrezen..

Ik spreek bijna elke dag af met een au pair (of meerdere) en dat is heel leuk maar aan de andere kant word ik er soms wel een beetje jaloers van. Zo zijn er een paar au pairs die echt midden in Parijs zitten en zo'n eigen kamertje hebben boven in het appartement (dan zit de familie bijv. op de 4e en zij op de 8e) en dat wou ik echt suuuper graag. Ik heb er zelfs in het begin over nagedacht om mijn gezin (dat ik nu heb) 'af te wijzen' omdat ze niet in het centrum zaten. En wat betreft au pairs die niet in het centrum zitten heb ik het qua plek echt het gunstigst getroffen (ik heb een even lange of kortere reistijd dan au pairs die echt in het centrum zitten), maar door al die au pairs die zitten waar ik eigenlijk heel graag had willen zitten barst mijn happy bubble wel een beetje.. Het huis is echt super mooi en de familie is nog steeds heel leuk, maar ik had gewoon zo graag IN Parijs centrum gezeten. Van die mooie straatjes enzo. En daarnaast dacht ik ook dat ik een super geweldige familie had en dat is ie ook eigenlijk best wel, maar heel veel au pairs zitten bij Nederlandse families en die krijgen dan de helft van hun cursus betaald, of zelfs helemaal. En dat terwijl ik me hier soms best wel een beetje zorgen maak over waar ik het geld vandaan moet halen. Misschien was het accordeon-in-de-metro toch niet zo'n heel slecht idee..

Oké, maar genoeg gezeur voor vandaag. Ik ga wat eten want mijn organen houden er straks mee op. Jullie houden nog heel wat verhalen van mij tegoed, over mannetjes op het kerkhof, steekpartijen in een berucht metrostation (niet bij geweest hoor, maak je niet druk!), sapjes voor vijf euro en mijn metropas. Maar daar is deze blog dus voor!

Jullie trouwens allemaal heeel veel succes met jullie studies en eerste tentamens!! :O Ik zal aan jullie denken (terwijl ik lekker in het zonnetje zit aan de Seine, hehehe :p)!

BISOUS van jullie NOU

Le 5e arrondissement

Bonjour tout le monde!

Ik hoop dat ik er in slaag het kort te houden, maar dat zal wel niet. Ik wil het niet kort houden omdat ik jullie niet over mijn avonturen wil vertellen, maar meer omdat ik met mezelf heb afgesproken dat ik beter en vooral méér ga slapen. Max. 11 uur het licht uit. Dat werk. :)

Tot nu toe is het nog geen één keer gelukt. Vandaar dus dat ik het kort hou.

Ik heb namelijk gemerkt dat het veel leuker is om au pair te zijn als je je ogen open kan houden. Zo heb ik vanochtende een hele grasse matinée gedaan en daardoor had ik volop energie vandaag. Goed voor mij! Zo heb ik heel fanatiek met Louïs treinen kunnen spelen. Sterker nog, op een gegeven moment deed ik mezelf aan mijn vader denken (dat is echt de raarste grammatical niet-kloppende zin ooit, maar tant pis, ik ben momenteel allochtoon), want die ging dan ook altijd fanatieker met jouw speelgoed spelen dan jij zelf deed. En ik herkende vooral de fanatiekheid op het gebied van de logica, want Louïs wil alleen maar een beetje heen en weer rijden met zijn trein en er acapolyptische verhalen bij bedenken (voornamelijk over botsingen en gaten op 'le rai'), maar ik kon het niet uitstaan dat het spoor opeens zomaar ergens ophield. Het moet wel op elkaar aansluiten natuurlijk, dat is juist het leuke van met een trein spelen. Dat ie dan rond kan rijden.
Dus ik heb me in alle bochten gewrongen om de trein passend te krijgen, en toen deed ik mezelf dus aan mijn vader denken, die vaak nadat wij naar bed waren verder speelde met de racebaan.

Ik was trouwens laatst in het park met Louïs en toen zag ik een meisje van mijn leeftijd zitten met kleine kinderen, dus toen bedacht ik me dat dat misschien ook wel een au pair is. Maar toen besloot Louïs dat het tijd was om weg te rennen, dus ik kon het niet aan haar gaan vragen. Even later kwam zij gelukkig naar mij toe met dezelfde vraag en toen hebben we telefoonnummers uitgewisseld en morgen gaan we Nanterre verkennen. Dat is heel leuk dus, dat ik nu ook een au pair ken in Nanterre, en zelfs één die haar kindjes op dezelfde school heeft zitten (kwam haar nl. vandaag tegen bij het kinderen terugeisen).

De kindjes waren trouwens verbazend lief vandaag. Bijna geen bêtises en gezeur, dus ik hoop dat dat zo blijft. Fingers crossed!!

Dan nu wat ik jullie zo graag wilde vertellen en wat de titel van deze blog verklaart.
Toen ik vanochtend wakker werd en dus een grasse matinee had gedaan werd ik een beetje overvallen want ik had voor het eerst nog niet de avond ervoor bedacht wat ik ging doen. Na een chocolade croissant (okéeee.. én een éclair) gehaald te hebben bij de bakker (2 huizen verderop) en die verorberd te hebben onder het genot van twee afleveringen Gossip Girl (:D :D, praise voor Ilse!!) besloot ik dat ik mijn eigen eruit moest gooien. Ik ben de laatste maand een beetje gedeprimeerd geweest door het feit dat ik niet zo enthousiast meer ben over Parijs als dat ik ooit was. Toen ik nog op school zat had ik zooooo super veel zin om naar Parijs te gaan en het was één van mijn favoriete gespreksonderwerpen (naast Femke, wat er zo cool is aan neuropsychologie, Femke en Femke). Maar toen mijn droom in vervulling ging was ik op de één of andere manier minder enthousiast en dat vond (en vind ik nog steeds) heel raar. Ik was waar ik al die jaren wilde zijn, waarom sprong ik niet op en neer van vreugde?
Toen had ik het 5e arrondissement nog niet ontmoet.

Het 5e arrondissement is alles waarvoor ik naar Parijs vertrok. De kleine straatjes, de schattige winkels, de kleurtjes, de geurtjes, de Onontdekte PlekkenDie Stiekem Al Door Heel Veel Mensen Ontdekt Zijn Maar Dat Weet Jij Niet, de bomen, de steegjes en de Notre Dame.
De Notre Dame vond ik op de één of andere manier altijd al het mooiste stukje van Parijs (misschien door wat neuropsychologische manipulatie in de vorm van Quasimodo, Esmeralda & een Geit, maar bon) dus vandaar dat ik daar vandaag maar eens richting vertrok. Mijn gastfamilie heeft me 20 euro gegeven totdat ik mijn Carte Orange heb (=onbeperkt reizen) maar die was allang op dus ik zat mijn reisjes steeds zelf te betalen en dat is pokkeduur. Dus eigenlijk voelde ik me een beetje aan huis gekluisterd, maar pleinvrees en kluizenarie zijn nog erger in een stad als Parijs, want het is gewoon te mooi om thuis te blijven zitten. Ik moest mijn geld dus goed besteden en goed gokken.

Toen ik bij het Ile de la Cité aankwam wou ik in eerste instantie de Notre Dame beklimmen maar ik dwaalde een beetje af en toen kwam ik in een superschattig straatjesparadijs. Echt allemaal van die supersmalle straatjes met winkels die zowaar BETAALBAAR zijn en ook met hele leuke spullen. Vet leuke bloemetjestassen enzo, hele mooie sieraden. Waaauw.. En allemaal kleine bistro's en café's en crèperies. Super schattig.
Ik heb een suuuuper schattig boekwinkeltje gevonden à la Harry Potter. Je weet wel die knakker die dan zo'n winkel heeft met toverstokken (Olivander ofzoiets?), nou daar deed het me aan denken.
Alleen was dit piepklein en natuurlijk zonder toverstokken. Het was zooo schattig en asmatisch. Echt super veel boeken, tot aan het plafond. Overal waar je kijkt zag je boeken en ook van die grote torens in het midden. Je kon gewoon niet met te veel en vooral niet met te dikke mensen in dat winkeltje staan want dan zou de boel omvallen. Maar het lag in een beetje een afgelegen steegje dus dat was mooi. Maar echt, ongelooflijk! En het beste was dat volgens mij alle boeken in het Engels waren, en bijna alles was tweedehands dus ook niet te duur! En die combinatie kan mij wel begeren! Echt een vondst! En er waren van die echte boekentrapjes, als je weet wat ik bedoel. Echt, elk miniem deeltje van die winkel was gevuld met boek. En over vanalles, van pyschologie tot filosofie, tot feminisme (?? Mon dieu, een hele kast vol). Uiteindelijk heb ik een boek gekocht 'Paris for dummies', voor maar acht euro! En daar staan heel handige dingen in en vooral heel interessante, zoals A Shoppers Guide to Paris, Kicking Back for Classy Cocktails, Ten Great Places For A Picnic en Managing Your Money. In die volgorde.

Thibauld vertelde me later datin die buurt vooral veel buitenlandse studenten komenen dat het de boekenbuurt is, omdat er zoveel boekwinkels zitten.

Bovendien kon de au pair van het park (die overigens uit Duitsland komt) mij vertellen dat ze net haar cursus had geregeld en dat ze zelf vakken kon kiezen, zoals filosofie, Franse Geschiedenis, Kunstgeschiedenis, etc. Dat is echt te gek!
En ik ga morgen om 10h naar mijn Franse au pair organisatie zodat ze mij kunnen helpen met een cursus zoeken, en eerst had ik niet zo heel erg zin in een cursus want ik hoef niet zo nodig huiswerk(heheh) maar datklinkt allemaal vet leuk!

Alors, je te quitte!

Bisous!

P.s.:Volgens mij houden ze hier trouwens wel van de Hollandse Boeren Smaak, want ik heb een nieuw jasje gekocht en een tasje, en ik ben voor beiden aangesproken door complete vreemden. Eén winkelmeisjebegon zodruk over mijn jas te praten dat ik dacht dat zij dacht dat ik hem gestolen had, maar zebleek hem superbe te vinden. En een ander meisje kwam in de metro naar mij toe om te vragen waar ik mijn tas gekocht had. Muhahaha.. goeie investeringen geweest. :D

Le Marché

Bonjour tous!

Na een aantal dagen van stilte geef ik dan toch weer een blijk van leven! En ik heb zelfs een paar van mijn foto's gepost, dus smul ervan! :D
Ik heb ook een aantal foto's van de kinderen maar ik vind het een beetje raar om die te posten en dat elke gek ze kan bekijken, dus die houden jullie nog tegoed.

Er kan maar één reden zijn om niet trouw mijn bloggie bij te houden: PARIJS.
Whoehooee.. de afgelopen dagen had ik voor het eerst tijd om met de RER en metro op pad te gaan en ik word steeds bekwamer!
Donderdagochtend ben ik voor het eerst Parijs in gegaan. La rentrée was die dag, dus met de kindjes hard aan de bak heeft een Nounou eindelijk een momentje voor zichzelf! :)
Ik ben rechtop mijn doel afgegaan: les Champs-Elysées.
Na even rond de Eiffeltoren gewandeld te hebben (voor de kenners: Parc des Champs) had ik heel erg honger en toen heb ik een éclair gekocht bij een boulangerie. Waaauw... dat is lékker! Het is een soort langwerpig ding met chocolade of caramelvulling (chocolaa!) en chocola of caramel erboven op (dito!). Mjamm, mjaam, zeer bon. En het beste is dat het hier niet je volproppen met suiker heet, maar de cultuur proeven. J'adore la vie d'une Nounou!
De Champs-Elysées is het best te beschrijven als kilometers feromonen & andere geluksstofjes! Waaaauw.. ik waande me in een droom!!
De winkels zijn zo praaaachtig, met van die super mooie etalages, mannetjes in pak die de deur voor je openhouden (ook als je geen cent hebt om je kont mee te krabben), je heel beleeft 'Bonjour & Au Revoir' zeggen en in tegenstelling tot het winkelpersoneel in Nederland (die je echt de winkel uitkijken en je vooral niet willen verleiden tot een verkoop want dan moeten ze aan de bak) zijn alle verkoopsters super vriendelijk. Dat mag ook wel, want van de prijzen raak ik lichtelijk verlamd. In de Louis Vuitton winkel had je een sleutelhanger (een sleutelhanger!! Lelijk ook) voor 155 euro, en die moet je dan aan je 500 euro portemonnee doen aan je Prijs OP Aanvraag tas. Mon dieu! Ik ben bang dat de enige Louis die ik ooit aan mijn hand zal hebben mijn 4-jarige door treinen geobsesseerde au pair kindje is, en die heeft snottebellen en rolt graag over de grond.
Mais, bon, zelfs als je niks uitgeeft voel je je rijk! Zo was er een theewinkeltje met stapels thee tot aan het plafond, en als je binnenkomt dan maakt ze aan een tafel alle doosjes open zodat je er omheen kan lopen om alles te ruiken. Ik kreeg ook meteen een bekertje met DETOX thee (koud, maar dat is eigenlijk vet lekker) en ik ben heel professioneel per ongeluk niet exprex bij toeval de winkel uitgelopen met het bekertje, voor ze hem voor me weg zou gooien. (Het was zo'n mooi bekertje!! Hij staat nu in mijn badkamertje. :B)
Ik heb ook heel cheesy een foto gemaakt van de etalage van Louis Vuitton en eentje van de roltrap (maar die was heel mooi!!), allemaal voor jullie, het thuisfront. Om jullie te laten zien hoe geweldig het hier is en jullie over te halen snel langs te komen!!'
Op een gegeven moment zag ik uit mijn ooghoek de Disney-Winkel, en iedereen die wel eens in Parijs is geweest en net zo infantiel is als ik, weet dat Winkel lang niet de lading dekt. Het is een Paradijs! Ik dacht er even over om door te lopen maar ik kon de verleiding niet weerstaan. Met een brede glimlach ben ik door die winkelgestrünt. Mèèèn, wat moet het een voorrecht zijn een Parijs kindje te zijn. Ze hebben zo'n super mooie wenteltrap en overal waar je kijkt zie je ladingen knuffels, bekers, bordjes, ALLES. Jaren geleden, toen ik tien was ofzo, toen was ik met mijn ouders en zussen in Parijs en toen hebben Irina en ik allebei heel erg gezeurd om zo'n grote Stitch-knuffel. (en uiteindelijk gekregen! :D :D) Maar er is dus zo'n foto van mij waar ik echt met een heel smekend hoofd op sta terwijl ik naar die Stitch knuffel wijs, en toen ik erg donderdag liep kon ik me weer helemaal verplaatsen in hoe het moet zijn om als kind daar te lopen, waaau! Veer, jij moet heeel snel hierheen komen, want jij gaat de Disney-winkel GEWELDIG vinden! :D :D
Vrijdag ben ik naar de Boulevard Hausmann gegaan (Printemps, La Fayette, a.k.a.: nog meer onbetaalbare winkels), of in ieder geval: ik ben naar de Arc de Triomphe gegaan, en dacht het laatste 'stukje' wel even te lopen. Mijn God, Herestraat en Parijs Straat zijn zo niet te vergelijken! Ze moesten me al aan de hart/longmachine leggen toen ik de dichtsbijzijnde decadente winkel nog niet eens kon ruiken! (Das eigenlijk niet waar, want decadente winkels zitten eigenlijk overal hier, maar je begrijpt mijn punt vast wel)
Maar wat een spullen hebben ze daar! Echt alles! Een verdieping met banken, een met zeepjes, keukengerei, SCHOENEN. Geweldig.

Ik heb mijn verhaal inmiddelsdrie keer moeten onderbreken. De eerste keer omdat ik met de familie meeging naar de zondagse markt in Nanterre. Nou, dat was grappig! Echt suuuper druk. Overal van die Fransen met wagentjes en stokbroden onder hun arm (ze ontkennen het stug, maar dat is dus echt wel zo en France) ! We moesten zo'n heel smal straatje door waar allemaal kraampjes met kleding en schoenen waren enzo, en toen kwamen we in zo'n super gigant overdekte markt met duizend en een kramen, van kaas tot bloemen, tot vlees tot pasteitjes, tot kippen waar de kop nog aan zit! WAAH! Maar Caroline zei dat ze dat doen zodat je aan het flubbertje (je weet wel, dat rode kwabbetje) kan zien of ie nog vers is. Nou, mon dieu, als je dat ziet heb je toch zowieso al geen eetlust meer? Hoe kan dat goed zijn voor de verkoop? We hebben eerst echt alle soorten fruit gekocht die er bestaan! Ze kennen blijkbaar heel veel van die marktmensen want Louis en Jeanne moesten ze allemaal een kus geven, maar ja, dat deden ze natuurlijk alleen zodat ze een stukje worst of kaas kregen. ;)
Toen hebben ze nog vlees gekocht enzo, en ze kenden ook de kaasmevrouw en ze vonden het erg lollig dat ik uit Nederland kwam en Gouda Kaas ken. Dus toen moest ik allemaal dingen proeven (op de vroege middag), o.a. een variant Goudse Kaas met pesto. Dat was wel heel chill, trouwens. :D
Maar de kaas die ik dus wel lekker vind die noemt Thibauld hier 'plastic kaas', want de Fransen willen natuurlijk dat er minstens van die vieze pitjes en schimmeltroep inzit.
Op zo'n markt merk je wel echt hoe anders de Franse cultuur is hoor! Wij kopen alles gewoon bij de AH en we eten het vet snel op, voor de tv of even snel aan tafel. Hier maken ze van alles echt een hele belevenis. Zo eten ze ten eerste niet alleen veel meer maar ook veel verschillende dingen. Bij het déjeuner vandaag bijvoorbeeld, dan heb ik wel genoeg aan een tomaat gevuld met mozarella en pesto en kappertjes-dingen, maar dat is dan plat 1. :O Dan eten ze nog stokbrood, worst, salade, een spies van de barbecue, mon Dieu!!
Wij Nederlanders zijn wat dat betreft echt heel saai, hoor! En ze vinden het ook maar gek volgens mij dat ik geen soda drink, maar alleen no-bubbeltjes water. Maar ik vind fanta en tomaat echt geen goeie combinatie! :s
Maar volgens Thibauld is Frankrijk het nummer 1 gastronomische land, dan Italië en dan nog een land dat ik niet meer weet. ;) Nou, Nederland bungelt echt ergens helemaal onderaan voor de Fransen, nog net voor de Derde Wereld Landen. Maar Caroline heeft 6 maanden in Nijmegen gestudeerd en ze zei wel dat ze het super leuk vond omdat wij Nederlanders zo aardig zijn. Goed voor ons! (maar liefde gaat door de maag)
's Middags ben ik met een andere Nederlandse au pair (die ook die dag naar de markt was geweest :p) naar de shopping mall in la Défense gegaan en dat was echt super gezellig!
Bon, ik ga nu en table.

A bientôt mon escargots! A bientôt!

xx Nou

Het Incident met De Waterlelie

Toch nog een heel klein stukje want ik vind het veel te leuk om te vertellen over mijn leventje hier. Als je je wilt afmelden voor de verhaaltjes, dan kan dat vast wel. ;)

Ik was vandaag dus helemaal alleen met de kinderen en dat vond ik eigenlijk super fijn, want als de ouders erbij zijn vind ik het lastig om streng te zijn,want ik weet nog niet goed wat hier normaal is en wat als vervelend word beschouwd.(Jeanne mag trouwens la poupé kopen van haar vader. Ze geeft geld gekregen dus dat gaan we morgen doen, want de mevrouw van de winkel heeft hem voor haar achteruit gelegd. Datkwam ze net vertellen. Chou! Maar Thibauld heeft haar wel van mijn kamer gehaald en haar gezegd dat ik ook dingen voor mezelf moet kunnen doen, dus dat is wel fijn :)
Maar goed, als ik alleen ben dan voer ik mijn eigen huishouding met mijn regels, dus bon. :)
Volgens mij waren de ouders een beetje ongerust of ze wel gehoorzaam zijn als zij weg zijn, want Thibauld zei me dat 'ik het gewoon moet zeggen als ze wel vervelend zijn', toen ik hem vertelde dat het goed was gegaan. ;)
Maar het ging echt goed. Ik bedoel, natuurlijk proberen ze me uit: ik ben la nouvelle nounou en ze willen graag kijken hoever ze kunnen gaan bij die nieuwe. ;) (het schijnt dus (gehoord van Jeanne) dat er voor de vorige au pair, een ándere was, maar dat ze die min of meer hebben weggejaagd..)
Maar ik ben nogal geduldig en volgens mij vinden kinderen dat niet zo leuk. :P Als ik namelijk nee zeg dan blijft het nee, hoe zielig ze ook doen. Sterker nog, ik ben heel eigenwijs en ik hou van mijn gelijk. Muhahahah.. eigenlijk ben ik een hele gemene au pair. (nee, hoor)
Zo begon Louïs vanochtend met wat ochtendgymnastiek door de hele tijd op de grond te gaan liggen als ik zijn broek aan wilde doen. Na hem een aantal keer gevraagd te hebben om te gaan staan ('Debout, si te plait') en hij weg rende en dat soort gedoe heb ik hem op een stoel in de studeerkamer gezet en daarna was hij prima braaf. :) :)
Louïs is soms een beetje opstandig, maar Jeanne houdt dus erg van huilen. Blijkbaar loont dat vaak want ze heeft een behoorlijk aantal keer 'gehuild' (heel speciaal, ik zag namelijk helemaal geen tranen, behalve bij de poupée). Maar ik heb echt schurft aan kinderen die huilen om hun zin te krijgen. Dat mondde uit in het conflict om De Waterlelie. Papadam..

Jeanne wou in het park dus een waterlelie plukken maar ik wilde dat niet hebben, want als iedereen waterlelies gaat plukken blijven er straks geen meer over (voor mij om te plukken, muhaha) en bovendien is dat ding dood voor we thuis zijn. Maar Jeanne wou wél een waterlelie dus ze heeft me een potje zitten zeuren om die waterlelie.. En 'huilen' dat ze die waterlelie zo graag wou. Maar ze had één geplukt terwijl ik had gezegd dat ze dat niet mocht doen dus ze krijgt hem natuurlijk niet. Dus ik die waterlelie terug in het water doen. Nou, ze heeft echt super lang gezeurd, maar het bleef natuurlijk nee. Echt, je moet mij niet uitdagen voor een spelletje, want dan wil ik winnen. Uiteindelijk was ik 'super aardig en speet het haar ontzettend'.
Komen we thuis: 'Goh, hoe komt deze waterlelie nou in mijn tas?' Heel knap gedaan, dat wel, want ik verwachtte al zoiets dus heb haar de hele tijd in de gaten gehouden maar niks gezien. Ik kan rijk worden met dat kind. :D
Maar Jeanne had hem nátúúrlijk niet zelf in de tas gedaan en Louis ook niet. Dus bij gebrek aan eigenaar heb ik hem toen maar in de prullenbak gegooid. Tant pis!

Ach, ze zijn ook heel lief hoor. Ik vind het wel een uitdaging. Ik hoop gewoon dat ze snel inzien dat zeuren geen zin heeft en huilen al helemaal niet. Verder ben ik een hele makkelijke Nounou hoor! Stoeien en zo, dat vind ik prima (de ouders volgens mij niet zo) maar 'c'est moi qui est en charge'.

Alors, maintenant je te quitte! Ik denk trouwens ook al in het Frans, goed hè? Uiteraard wel gebrekkig allochtonen Frans, mais bon.

BISOUS!!

De Drie Musketiers (speciaal voor mama)

Bonjour tous!

Speciaal voor mon maman die zo nieuwschierig is een update van het leven in La France!
Vandaag was mijn eerste dag alleen met les enfants en de dag was errug lang (het is nu 20:28 en le papa is net thuis) dus bereid je voor op een lang verhaal. :)
Ik ben acht uur opgestaan (met tegenzin, want ik heb de laatste tijd nogal korte nachtjes..) en ben me gaan douchen enzovoorts. De ouders moesten al vroeg weg dus ik was alleen met les petites escargots.
Louis was het eerst wakker dus ik had alle tijd voor zijn collectie treinen, maar er was een groot probleem, namelijk dat zijn TGV (die coole met lichtjes en die rondjes rijd) geen rondjes meer reed. Ik heb toen de batterij vervangen maar dat hielp niet want volgens mij was de afstandsbediening batterij ook leeg, mais bon.Hij heeft genoeg andere treinen. (zijn favoriet is Thomas le Train, die staat als een relikwie op zijn kledingkast en die word volgens mij ook minder frequent gebruikt dan de andere treinen, want ja, het is Thomas le Train!)
Op een gegeven moment liep Louis de kamer van Jeanne in, maar Jeanne lag niet in haar bed, dus ik schrok me dood. Kind kwijt op dag 1 is niet echt een goeie binnenkomer (die komt nog, let op). Louis begon hele verhalen over dat ze misschien alleen de straat was opgegaan, dus ik schrok! Uiteindelijk bleek ze in het bed van haar ouders te liggen, dus ik was super opgelucht.
Oké. We hebben le petit déjeuner genomen en ik heb ze helpen aankleden. Het leek me leuk om naar het park te gaan en Jeanne kwam met het idee om een picnic te doen daar, dus zij is sandwiches gaan maken, en ik heb het petit déjeuner opgeruimd en de afwasmachine uitgeruimd en ingeruimd en de keuken opgeruimd.

Oké, nou komt het. Deze mensen hebben een heel Frans huis, dus er zijn twee voordeuren. De Eerste Voordeur is een soort van ondoordringbaar hek. Dan heb je een trapje omhoog waar een spiegel hangt en alle jassen en schoenen staan. Met de Tweede Voordeur kom je naar binnen. Maar ik wist niet dat er voor elke deur een andere sleutel was! Dus ik had alleen de sleutel van de Tweede Voordeur.
Gelukkig had ik wel mijn mobiel (2x: mijn eigen & de Franse) bij me, dus we zijn naar het park gelopen en gelukkig beldeCaroline toen om te vragen hoe het ging, want anders had ik zelf moeten bellen. ;p Uiteindelijk is Thibault een sleutelbos komen brengen naar het park, dus gelukkig konden we weer naar binnen. :) :)

We zijn echt super lang in het park gebleven, tot ongeveer twee uur, en toen zijn we naar huis gegaan voor een nogal vroege goûter, maar de kindjes hadden honger. Ik was wel echt super moe (ik heb Louis bijna de hele terugweg op mijn rug gedragen want hij had pijn aan zijn voet en het ging ook net even iets sneller ;) dus toen heb ik afgesproken dat als ze lief gingen spelen, dat we dan aux centre ville zouden gaan. Nou, ze waren echt súper rustig. Normaal zijn ze echt super druk en nu gingen ze braaf naar boven en ze waren echt muisstil. Louis met zijn treinen (natuurlijk) en Jeanne aan het knutselen.
Toen kon ik de keuken opruimen en de spullen van de picnic en een beetje de hal opruimen, want het is hier wel een beetje een rommeltje en daar kan ik niet zo goed tegen. Schoenen midden in de hal, dat soort werk. (ik heb trouwens géén smetvrees, want ik heb vandaag plashanden, snottebellen, álles voorbij zien komen)
Toen zijn we naar het centre ville gegaan en dat was erg leuk. Weleen beetje spannend af en toe, omdat het nogal druk is (met auto's enzo), maar gelukkig heeft Louïs de hele tijd mijn hand vast gehouden. Jeanne wou graag van haar zakgeld een poupé (=pop) kopen en dat ding was zó schurftig lelijk en duur (16 euro!!) dat ik maar heb gezegd dat ze te weinig geld had. Toen moest ze wel heel erg huilen omdat ze graag die pop had willen hebben, maar ik denk niet dat die ouders het waarderen als ze een popje voor zestien euro koopt van haar zakgeld. Bovendien huilt Jeanne nogal snel (wat ik haar graag af wil leren, want ca m'énerve énormément) dus tant pis. We hebben kleren gekeken en we zijn naar een winkel gegaan met kranten en tijdschriften enzo, en daar was gelukkig een pakket van Hello Kitty voor maar drie euro dus toen heeft ze die gekocht (& een voor haar broertje, zo lief!) en gelukkig was ze toen weer blij. Ikzelf heb een Glamour kunnen kopen (voor €1,50 Yara!! Tijdschriften zijn hier zo heerlijk goedkoop!!) Daarna zijn we naar het park vlakbij hun school gegaan en daar zijn we tot zes uur gebleven. Dat was wel heel leuk, want daar waren heel veel kinderen die ze van school kenden dus daar konden ze mooi mee spelen. :)
Toen we thuis kwamen hadden ze weer heel erg honger (we zijn super veel op pad geweest vandaag) dus toen heb ik ze voor de dvd van Hello Kitty gezet, zodat ik kon koken. :)
Dat was nog even lastig kiezen, want ik weet natuurlijk niet zo goed wat ze hier onder een maaltijd verstaan. Bovendien hebben ze zóóveel eten hier! Wij hebben 2 koelkasten thuis en de tweede daar staat alleen melk in en drinken voor etentjes enzo, nou hier hebben ze 3 koelkasten/vriezers en die zitten prop en prop en propvol met eten. Mijn god!
Gister ben ik met Caroline naar een supermarkt gegaan die alleen ingevroren voedsel verkocht. Dan heb je zo'n winkel met alleen maar vrieskisten met eten! Ze heeft echt een wagen vol gekocht, maar ja, als je ook 2x per dag warm eet.. Maar écht, alles! Vooral groenten! Dat is toch bizar?
Maar goed, na drie keer heen en weer te zijn gegaan tussen de koelkast in de keuken en de twee op mijn verdieping (kelder/soutterain) en terugdenkend aan de vorige maaltijden die ik hier gegeten heb, kwam ik tot de conlusie dat het vooral vreemd moest zijn. Zo eten ze hier als vlees een plakje ham! Dat heb ik maar overgenomen. Ik hoef het zelf niet te eten, en het is wel zo makkelijk, dus bon. :B
Verder heb ik als echte Hollandaise aardappels gebakken en er waren nog boontjes van gister, dus dat kwam goed uit. Als vegetarisch iets heb ik iets gekozen dat echt super super lekker is. Bladerdeeg met spinazie en geitenkaas. Vraiment délicieux! Ze hebben hier zowieso wel lekkere dingen en vooral echt super veel. Ik was echt bang dat ik het eten vreselijk zou vinden, want ik ben nogal lastig met buitenlands eten (vooral met brood & ze hebben hier idd van dat vieze zoete witte sandwich brood, maar gelukkig kan ik Kellogs eten :)) maar dit komt wel goed. :)
Na het eten kwam le papa thuis, dus mijn au pair duties zitten er weer op. Ik wilde eigenlijk nog een petit promenade maken door Nanterre, want ik heb echt zin om er op mijn eentje op uit te gaan, peut-être avec le métro, maar het is nu al donker. En ik heb geen idee hoe veilig het hier 's nachts is, dus bon. En als ik nu nog naar hartje Parijs ga en niet meer de goede metro terug vind dan moet ik onder le pont Neuf slapen (of hoe ie heet) en dat lijkt me niet zo lekker liggen.
Maar ik hoop wel dat ik binnenkort tijd heb om met de métro te gaan, want ik ben nog helemaal niet naar Parijs geweest! :O Terwijl ik er straks al 3 dagen ben!

Waah, ik ben helemaal vergeten te vertellen over de dokter! Gister ben ik met Caroline meegegaan naar de dokter want Louis moest een prik en Jeanne moest volgens mij gewoon een soort controle. Die dokter zat dus echt in hartje Parijs: ik kon de Eiffeltoren zien! (O, ik ben dus wel in hartje Parijs geweest, maar das anders. Niet toute seule)
Nou, ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar mijn dokterspraktijk is nogal saai, maar hier..! Een lust voor het oog!! Denk aan Parijs en dan het soort huizen dat je voor je ziet, in zo een zat de dokter. Zo'n vet mooi oud huis en vanbinnen was het ook vet mooi. De salle d'attente was echt super groot met een schouw enallemaal bladen en boekjes, dus ik heb Jeanne een boekje voorgelezen in het Frans, en Caroline zei later dat dat goed ging, dus daar ben ik wel blij mee. :) Oh, en toen heeft Caroline nog een baguette gekocht bij un boulangerie voor le goûter. Ik vind het echt zo tof om door Parijs te rijden! Muziekje aan, en gaan met die banaan! :) :) Het is ook best wel grappig, want Caroline zit de hele tijd te schelden op andere automobilisten (dépeche-toi! Arrête! ALLONS!) en toen ik het haar vroeg zei ze ook dat ze het niet echt leuk vond om auto te rijden, en dat kan ik me wel voorstellen (maar ernaast zitten is érg leuk). Zo was er een knakker die zijn scooter midden op de weg had geparkeerd (stupide!!) en alles rijdt door elkaar zonder enige structuur lijkt het. En we moesten drie keer dezelfde straat doorrijden om een parkeerplek te vinden. Maar oh, wat is het leuk! Vooral omdat Caroline heel veel erover weet natuurlijk. Zo vond ik het Bois de Bologne heel mooi. Je kan daar paardrijden, bootje varen, tous, en dat echt super dicht bij het centrum! Apart! Maar het blijkt dus dat daar heel veel prostituées zitten 's nachts en dat is hier verboden. Er was ook een vrouw die ging bedelen tussen de auto's die stonden te wachten op het stoplicht (ook die van ons), maar Caroline zei dat het geen zin had om wat te geven, want ze moeten het toch afstaan aan anderen.

Wat trouwens wel soms een beetje mal is, is dat die kinderen zo graag willen spelen dat ze af en toe mijn kamer binnen stormen. Onder het schrijven van dit verhaal bijvoobeeld. ;p (Jeanne, om te vragen hoe duur le poupé nog maar was, bijv.) En dat vind ik soms een beetje jammer want het is echt super heerlijk om in mijn soutterain te zijn! Namelijk even helemaal geen drukheid, want iedereen is op de begane grond dus ik hoor ze nauwelijks. :) En zowieso, dat had ik ook al op de BSO, na een dag met kinderen bezig te zijn geweest ben ik zooo toe aan rust! Ik weet ook niet of ik wel kinderen wil later hoor, haha! :P Ik vind het super leuk om le nounou te zijn, maar dat is ook omdat ik weet dat als de ouders thuiskomen mijn taak erop zit en dat ik dan iets voor mezelf kan gaan doen. Als ouder houdt het nooit op en dat lijkt me wel super vermoeiend. Of ik neem later ook gewoon een nounou. :)

Ik heb ook de huishoudster ontmoet. Die is Algerijns en schijnt ook niet zo veel Frans te praten, dus ik ben niet de enige. :)

Ze hebben me trouwens ook gewaarschuwd (meteen toen ze me van het station haalden) dat ik waarschijnlijk snel de moeder van Thibauld ga ontmoeten en dat ze aan een stuk door praat en graag wil dat ik op visite kom met de kinderen. Alors, dat zien we dan wel weer.

Sorry voor het super onsamenhangende verhaal, maar er gebeurt zoveel waarover ik wil vertellen en ik heb de afgelopen dagen zo weinig tijd voor mezelf gehad (alleen 's avonds een paar uurtjes) dat ik niet echt tijd heb om er een leuk verhaaltje van te maken, maar misschien komt dat nog. ;)

Pap, jij zei dat het me op zou vallen dat het in het buitenland net zo gaat als in Nederland, en dat is ergens wel waar want sommige dingen gaan iddhetzelfde, en hier heb je ook een boel Ikea spullen (en ik heb vandaag een Randstad winkel gespot :S) maar toch is alles ook heel anders. Dat vind ik nu nog heel leuk. :) Ik heb wel het gevoel dat ik samen met Jeanne en Louis 'veel bekijks' heb in Nanterre en dat komt misschien doordat

1.) Ik als enige in een straal van zes kilometer lichtbruin/rossig haar heb. Voor de rest is iedereen super donker. (wat ik juist heel mooi vind, mais bon)
2.) Ik zo gebrekkig Frans praat en ze zich misschien zorgen maken dat ik een stoornis heb
3.) Ze bang zijn dat ik een tienermoeder ben, al zegt Jeanne tegen alle bekenden dat ik la nouvelle nounou ben. :)

We werden al aangesproken door een man die vroeg of Jeanne misschien een heel jong zusje van mij was en toen begon hij (volgens Jeanne, ik begreep het niet) over het feit dat ik heel erg op zijn zus lijk. Heel leuk.

Vooral omdat hij een arabier is.

(niet dat dat erg is, maar ik kan dus onmogelijk op zijn zus lijken, tenzij zij een of andere genetische afwijking heeft)

Nu ga ik stoppen want het verhaal is al lang genoeg. Beaux rêves tous!

Heel veel LIEFS uit Nanterre!! xx